DG & DG Das Geld und die Griechen – Τo Χρημα και οι Ελληνες

ΗΘΙΚΗ

Στο τέλος του ταξιδιού μας, ενώ κάναμε check-in στην EASY-JET, η υπάλληλος πίσω από το γκισέ μάς εξήγησε φιλικά, ότι είχαμε κάνει μεν κράτηση για μια αποσκευή επιπλέον, αλλά όχι και για επιπλέον κιλά. «Δεν καταλαβαίνω», είπα εγώ, και τότε η υπάλληλος μας το εξήγησε. Κάθε επιβάτης δικαιούται να πάρει μαζί του μία αποσκευή και κάθε αποσκευή επιτρέπεται να ζυγίζει μέχρι 20 κιλά. Η επιπλέον αποσκευή, αν δηλωθεί μέσω διαδικτύου, κοστίζει τα μισά χρήματα απ’ ό, τι αν δηλωθεί στο αεροδρόμιο, δηλαδή 35 αντί για 70 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί κανείς να δώσει ακόμη μία αποσκευή στο check-in. Όμως το συνολικό επιτρεπτό βάρος παραμένει στα 20 κιλά ανά άτομο. Το υπέρβαρο πρέπει να το πληρώσεις έξτρα. «Αυτό δεν το είχα δει, που το έλεγε;», ρωτάω άναυδος.

Η υπάλληλος μού προτείνει να απευθυνθώ στα γραφεία της Easy-Jet στο αεροδρόμιο, εκεί θα μπορούσα να εκτυπώσω τους όρους του συμβολαίου. Είχαμε, λοιπόν, 19 κιλά υπέρβαρο και το κάθε κιλό κόστιζε 12 ευρώ. Και έτσι απλώσαμε στο πάτωμα της αίθουσας αναχωρήσεων του αεροδρομίου της Αθήνας το περιεχόμενο των τριών βαλιτσών μας, για να ξεχωρίσουμε, ποια πράγματα ήταν μικρότερης αξίας από 12 ευρώ ανά κιλό. Ο υπάλληλος στο μηχάνημα, όπου τυλίγονται οι βαλίτσες με πλαστική μεμβράνη, χάρηκε που απέκτησε ένα μπουκάλι καλό κρασί. Αποχωριστήκαμε επίσης ένα ζευγάρι παπούτσια, εγώ φόρεσα δύο παντελόνια, το ένα πάνω από το άλλο…

Η COSMOTE, μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές εταιρίες τηλεπικοινωνίας, μας μάδησε επίσης. Η τιμή ήταν 6 ευρώ για 600 λεπτά ομιλίας και 6 ευρώ για ασύρματο internet. Μετά από τρεις εβδομάδες είχαμε πληρώσει περισσότερα από 70 ευρώ.

Οι μεγάλες εταιρίες βγάζουν κέρδος απ’ όπου μπορούν. Σκαρφίζονται περιπτώσεις, τις οποίες τις γράφουν με μικρά γράμματα στα συμβόλαια, τόσο παμπόνηρα και ανελέητα, που δεν μπορεί κανείς να φυλαχτεί. Πάντα βρίσκουν κάποιο θύμα, σαν αγριόγατες.

Αυτή τη φορά νοικιάσαμε αυτοκίνητο από μια μικρή εταιρία. Η υπεύθυνη ήρθε η ίδια με αθλητικά ρούχα στο αεροδρόμιο, μας παρέδωσε το αυτοκίνητο στην έξοδο Β4 και το παρέλαβε από το ίδιο σημείο τρεις εβδομάδες αργότερα. Χωρίς γραφεία με έντονα χρώματα, χωρίς υπαλλήλους με στολές. Όταν επιστρέψαμε το αυτοκίνητο έκανε μια βόλτα γύρω από το αμάξι, μας κοίταξε στα μάτια και μας ρώτησε, αν όλα είναι εντάξει – αυτό ήταν όλο

Όταν είχαμε έρθει πάλι πριν από 6 εβδομάδες στην Ελλάδα, είχαμε νοικιάσει ένα αυτοκίνητο από την «National Car Rental», μια εταιρία παγκόσμιας εμβέλειας. 160 ευρώ χρεώθηκαν στην πιστωτική μου κάρτα εκ των υστέρων, για μία μικρή γρατζουνιά, την οποία υποτίθεται πως είχα προκαλέσει στο χρώμα του προφυλακτήρα. Συμπλήρωσα μερικά έντυπα για να δηλώσω το ποσό ως αδικαιολόγητο στην εταιρία της πιστωτικής μου κάρτας. Τελικά μού επέστρεψαν τα χρήματα. Δεν μπορούσαν όμως να μην το δοκιμάσουν.

Αλήθεια γιατί είμαι δύσπιστος απέναντι σε απλούς ανθρώπους, ενώ εξαπατώμαι κάθε τρεις και λίγο από μεγάλες εταιρίες; Πού οδηγεί αυτό τους ανθρώπους, αν οι σπουδαίοι και σικάτοι ποντάρουν λεφτά και εξαπατούν, ενώ οι άσημοι και ειλικρινείς κυκλοφορούν με σκισμένα ρούχα;

Στο αεροπλάνο, ένας άντρας δίπλα μου ξεφυλλίζει ένα αστραφτερό περιοδικό. Όμορφοι άνθρωποι με όμορφα προϊόντα. Οι εικόνες μου προκαλούν αηδία και τότε κατανοώ αμέσως το θυμό που μού είχε περιγράψει ένας νεαρός αναρχικός λίγες ημέρες νωρίτερα.

3 Responses to ΗΘΙΚΗ

  1. Peter Schmitz says:

    Schönes Projekt! Ein wahrer Beobachtung: warum wir eher die Grossen Geschäften trauen statt kleine Leuten. Vielleicht weil wir doch mehr empfindlich sein für die Hochglanz als wir hoffen oder denken?

  2. mac says:

    Schöne Betrachtung zu Wirtschaft und Vertrauen. Aber leider damit ja auch schon vorbei das Projekt…


.

Eine Koproduktion des Goethe-Instituts Athen mit dem Korsakow-Institut.