DG & DG Das Geld und die Griechen – Τo Χρημα και οι Ελληνες

ΕΥΡΩΠΗ

Σαν παιδί ένιωθα κάτοικος της πόλης Schwandorf (πόλη της Γερμανίας στη Βαυαρία), από όπου κατάγομαι. Λίγο αργότερα άρχισα να νιώθω κάτοικος του Oberpfälz (η ευρύτερη περιοχή, όπου ανήκει η πόλη Schwandort), πιο μετά ένιωσα Βαυαρός και κάποια στιγμή ένιωσα Γερμανός. Και σε κάθε ένα από αυτά τα βήματα ο κόσμος μου γινόταν μεγαλύτερος, πλουσιότερος και πιο πολύπλευρος. Μεγάλωσα. Εδώ και μερικά χρόνια θεωρώ ότι είμαι αρχικά ένας Ευρωπαίος, ένας Γερμανός Ευρωπαίος, ένας Βαυαρός Γερμανός Ευρωπαίος, ο οποίος κατάγεται από την πόλη Schwandorf που βρίσκεται στο Oberpfälz. Σαν ένα κουτί, μέσα σ’ άλλο κουτί, κι αυτό πάλι μέσα σ’ άλλο κουτί…

Καθόμαστε για πρωινό στο ξενοδοχείο Park Hotel στη Θεσσαλονίκη και βλέπουμε τα πόδια τον περαστικών που περνούν απ’ έξω. Στην τηλεόραση εμφανίζεται η Μέρκελ από το Βερολίνο. Η ομιλία της στο Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο καλύπτεται ζωντανά από την ελληνική τηλεόραση.

Χθες ήμασταν έξω για φαγητό με κάτι φίλους, οι οποίοι στο μεταξύ έχουν όλοι χρεοκοπήσει και είχα έτσι τη σπάνια χαρά να τους κάνω το τραπέζι. Όποιος έχει βγει μαζί με Έλληνες για φαγητό στην Ελλάδα, γνωρίζει τη μάχη που γίνεται, όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Αν είσαι φιλοξενούμενος σου κάνουν το τραπέζι και εγώ προσπαθώ πάντα με διάφορα κόλπα να ζητήσω το λογαριασμό νωρίτερα από όλους και να τον πληρώσω κρυφά. Μέχρι τώρα δεν το είχα καταφέρει ποτέ.

Η Μέρκελ λέει: «Όχι μόνο μιλάμε για μια Ευρωπαϊκή Ένωση σταθερότητας, αλλά έχουμε ξεκινήσει να τη δημιουργούμε.»

Λογικά, τεχνοκρατικά λόγια κι όμως απ’ το πουθενά με κατακλύζει ένα έντονο συναίσθημα και δάκρια γεμίζουν για μια στιγμή τα μάτια μου. Το ταξίδι μας στην Ελλάδα πλησιάζει στο τέλος του. Και μου είναι πια ξεκάθαρο: η Ευρώπη δεν θα χωριστεί. Η Ευρώπη θα ενωθεί, θα είναι όλο και περισσότερο σαν μία χώρα. Δεν συνέβη κανένας πόλεμος, κανένας εμφύλιος πόλεμος, που να οδήγησε σε αυτή την εξέλιξη, όπως συμβαίνει συνήθως στην ιστορία. Από τα ερείπια θα γεννηθεί κάτι καινούριο. Όμως όταν μιλάμε σήμερα για ερείπια, δεν εννοούμε καμένα σπίτια, παρά μόνο κατεστραμμένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Μπορεί να έχουμε οικονομικό πόλεμο, όμως δεν υπάρχουν ούτε θύματα ούτε κατεστραμμένες πόλεις.

Είμαστε στο δρόμο για την Ευρώπη του Αύριο, και η ζωή μας ως Ευρωπαίων θα είναι πιο πλούσια και πιο πολύπλευρη από τη ζωή μας ως «απλώς και μόνο» Γερμανών ή ως «απλώς και μόνο» Ελλήνων.

Οι πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες (και οι πολίτες τους) θα μάθουν τώρα ότι πρέπει να νιώθουν ως μέρος του συνόλου, το οποίο συμβιώνει με τα υπόλοιπα μέρη. Και οι φτωχές χώρες πρέπει να αποδεχτούν ότι στο μέλλον κάποιες αποφάσεις θα λαμβάνονται από κοινού. Τελικά όλες οι χώρες θα πρέπει να το αποδεχτούν. Οι Γερμανοί δεν θα αποφασίζουν μόνοι τους για ό, τι έχει να κάνει με τα χρήματά τους και οι Έλληνες αντίστοιχα με ό, τι έχει να κάνει με την εξέλιξη της παρούσας κατάστασης.

Η Μέρκελ μιλάει για ένα μαραθώνιο και εννοεί με αυτό, ότι έχουμε ακόμη έναν κουραστικό δρόμο να διανύσουμε. Οι κυβερνήσεις των χωρών παλεύουν αυτή τη στιγμή να μοιράσουν την εξουσία, οι πολίτες κάθε χώρας πρέπει να το καταλάβουν αυτό ή τουλάχιστον να το αποδεχτούν. Αυτή τη στιγμή πολλοί το αντιλαμβάνονται ως απώλεια ελευθερίας. Όμως θεωρούμαι λιγότερο ελεύθερος, επειδή η Βουλή της Βαυαρίας έχει λιγότερη εξουσία από τη Βουλή της Γερμανίας; Το αντίθετο ισχύει. Τι κι αν η ψήφος μου είναι μία ανάμεσα σε 12 εκατομμύρια, 80 εκατομμύρια ή μία ανάμεσα σε 500 εκατομμύρια ψήφους; Η Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει κλιμακωτά, οι τοπικές αποφάσεις θα συνεχίσουν και στο μέλλον να λαμβάνονται τοπικά. Κάθε απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν είναι απαραίτητα πάντα και η καλύτερη. Όπως δεν είναι και κάθε απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Schwandorf.

Comments are closed.


.

Eine Koproduktion des Goethe-Instituts Athen mit dem Korsakow-Institut.